หนังไม่จบจากหัวใจ - Choose Between yesterday and tomorrow

จริงอย่างที่บทความนึงว่าไว้ สายรุ้งคือความงามที่จับต้องไม่ได้
เราสามารถชื่นชมมันได้แค่ชั่วขณะนึงเท่านั้น
จากนั้นมันก็ค่อยๆเลือนหายไป แล้วทุกอย่างก็ว่างเปล่าอีกครั้ง

เกิดอาการอินใน Rainbow Song จนนอนไม่หลับ
ความรู้สึกต่างๆในหนัง ยังวนเวียนอยู่รอบกาย
คล้ายกับว่ามันพึ่งเคยเกิดขึ้น และเพลงนี้ก็ทำเอาน้ำตาซึมทุกครั้งที่ฟัง
เป็นเพราะว่าฉันตกอยู่ในความเศร้า หรือฉันเศร้าเพราะดูหนังกันแน่?

ปล. ขออุทิศหน้านี้ให้กับสายรุ้งที่เลือนหายไป แต่จะยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ